Wyrocznie · astrologie · praktyki · atlas

Mistyczny WschódOd Gangesu po Japonię, ze stepem i pustynią po drodze

„Wschód” jest słowem europejskim i opisuje raczej kierunek patrzenia niż miejsce. Mieści w sobie tybetańskiego mnicha, japońskiego kapłana shintō, syberyjskiego szamana i sufickie bractwo z Anatolii — ludzi, którzy nie mieli ze sobą wspólnego języka, wspólnego boga ani wspólnej historii, a dla patrzącego z Europy wyglądają na jedną rzecz.

Ta strona jest próbą rozdzielenia tego, co zlepiła odległość. Sześć przystanków to sześć osobnych światów, a to, co je czasem łączy, bywa cieńsze, niż się wydaje: religia, która przyszła później i położyła się na czymś starszym. Buddyzm w Tybecie zastał bóstwa gór i nie usunął ich, tylko wziął na służbę. Shintō i buddyzm w Japonii przez tysiąc lat dzieliły te same świątynie. Islam na stepie położył się na kulcie nieba, który był tam wcześniej i trwa do dziś pod inną nazwą.

Dlatego używamy tu słowa „warstwa”, a nie „wpływ”. Wpływ sugeruje, że coś ustąpiło miejsca; warstwy leżą jedna na drugiej i działają równocześnie, często w jednym domu i u jednego człowieka.

Jak z tego korzystać: wybierz przystanek na szlaku, a strona zawęzi atlas do tej jednej tradycji. Każde hasło ma sekcję „uczciwie” — co należy do tradycji, a co dopisał Zachód w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat. Ta sekcja jest tu najważniejsza, bo większość tego, co w Europie uchodzi za wiedzę o Wschodzie, powstała w Europie.