Sposób jest stary i prosty. Bierze się dywan, myśli o swojej sprawie, prosi Hafiza o odpowiedź i otwiera księgę bez patrzenia. Czyta się gazal, który wypadł, czasem także następny — bywa nazywany świadkiem. W Iranie robi się to do dziś w najdłuższą noc roku i przy nowym roku, w rodzinie, na głos. Są też uliczni wróżbici z klatką i papużką, która wyciąga karteczkę z wierszem. To bardziej obyczaj i domowa uroczystość niż seans wróżebny.

Kartkowania nie da się przenieść do przeglądarki uczciwie, więc go nie udajemy. Numer gazalu bierzemy z generatora losowego wbudowanego w przeglądarkę — tego samego, z którego korzysta się przy kluczach szyfrujących. Losujemy wyłącznie spośród gazali z polskim omówieniem, bo wyrocznia odpowiadająca tekstem w nieznanym języku nie jest żadną odpowiedzią. Twoja sprawa nigdzie stąd nie jedzie: zostaje w oknie, w którym ją wpisałeś.