Na czym to stoiZałoga skupiona wokół właściciela łodzi, który wyposaża wyprawę i karmi ludzi przez sezon; zimowe szycie pokrycia łodzi ze skór morsa wykonywane przez kobiety; wycinanie ścieżki w lodzie, obóz na krawędzi i wielotygodniowe oczekiwanie przy zachowaniu ciszy; wiosenne święto z rozdaniem zapasów i podrzucaniem na napiętej skórze; dzisiejsze limity połowowe uzgadniane co roku i liczone w pojedynczych sztukach na wieś.

Załoga skupiona wokół umialika przeprowadza polowania na wieloryby u Iñupiatów. Umialik, jako właściciel łodzi pokrytej skórą morsa, wyposaża wyprawę i karmi jej członków przez sezon. Wiosną, gdy zwierzęta przemieszczają się wzdłuż wybrzeża, załoga poluje na krawędzi lodu.

Sam połów jest ostatnim ogniwem długiego przygotowania. Zimą szyje się nowe pokrycie łodzi ze skór morsa, a robotą tą zajmują się kobiety i to one decydują o jakości, od której zależy życie załogi. Wiosną wycina się w lodzie ścieżkę do otwartej wody, rozbija obóz na krawędzi i czeka, niekiedy tygodniami, w ciszy — przy wielorybie nie wolno hałasować.

Sezon zamyka święto, na którym rozdaje się resztę zapasów i podrzuca ludzi na napiętej skórze — stąd znany obraz podrzucanej osoby, który w oderwaniu od reszty wygląda na zabawę, a jest ostatnim aktem rozliczenia połowów. Zdobycz dzieli się wedle porządku ustalonego z góry, a nie wedle zasługi; skąd bierze się ta zasada, opisuje osobno dział o Inuitach.

Umialik zyskuje na tym nie majątek, lecz prawo do rozdawania, a z rozdawania bierze się w takim miejscu pozycja. Dzisiejsze połowy mieszczą się w limitach uzgadnianych co roku i liczą się w pojedynczych sztukach na wieś, a spory o te limity toczą się na forach międzynarodowych, gdzie argument o wyżywieniu zderza się z argumentem o ochronie gatunku.

Na czym to stoiZimowy zjazd zwoływany przez wysłanego posłańca, z przyjazdami na setki kilometrów; wymiana darów i towarów, tańce z bębnami, zawody, uzgodnienia między rodami i partnerstwa handlowe obowiązujące latami; przenoszenie żelaza i wyrobów azjatyckich przez cieśninę; ustanie obchodów w początkach XX wieku; wznowienie w 1988 roku na podstawie relacji starszych i zapisów, z udziałem zespołów zza cieśniny.

Kivgiq było zimowym zjazdem, na który jedna wieś zapraszała drugą przez wysłanego posłańca — stąd nazwa. Przyjezdni pokonywali niekiedy setki kilometrów. Na miejscu odbywała się wymiana darów i towarów, tańce z bębnami, zawody i uzgodnienia między rodami, w tym małżeństwa i partnerstwa handlowe.

Zjazd stanowił równocześnie targ, sejmik i spektakl. Przekazywano przez niego żelazo oraz wyroby z Azji transportowane przez cieśninę, skóry z głębi lądu i tłuszcze z wybrzeża. Zawarte podczas takich spotkań partnerstwa handlowe obowiązywały latami, umożliwiając gościnność po drugiej stronie.

Obchody ustały w początkach dwudziestego wieku pod naciskiem misji i wskutek wyludnienia po epidemiach. Wznowiono je w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym ósmym roku z inicjatywy władz miejscowych, na podstawie relacji starszych i zapisów, i od tego czasu odbywają się co kilka lat, gromadząc zespoły z całej północy, a także zza cieśniny.

Atlas przedstawia w tym dziale powtarzający się motyw: przerwaną ciągłość, którą zszywa się świadomie i dzięki staraniom samych zainteresowanych. Dzisiejsze Kivgiq nie jest tym samym co dawniej — odbywa się w hali, ma zaplanowany program i nagłośnienie — ale to ci, dla których wydarzenie miało znaczenie, starają się je przywrócić na podstawie wspomnień swoich dziadków.

Na czym to stoiZachowywanie, suszenie i przechowywanie pęcherzy zwierząt morskich zdobytych przez cały rok; zawieszanie ich zimą w domu obrzędowym, nadmuchanych i pomalowanych; kilkudniowe obchody ze śpiewem, tańcem, karmieniem pęcherzy i wymianą darów; spuszczenie pęcherzy przez przerębel w ostatnim dniu; odpowiedniki u Nieńców, ludów Amuru i Ajnów.

U Yup'ików z zachodniej Alaski pęcherz upolowanego zwierzęcia morskiego traktowano jako siedzibę tego, co pozwala mu wrócić. Pęcherze fok i innych zwierząt zdobytych przez cały rok zachowywano, suszono i przechowywano, a zimą zawieszano je w domu obrzędowym, nadmuchane i pomalowane.

Przez kilka dni trwały wtedy obchody: śpiewy, tańce, karmienie zawieszonych pęcherzy, sprzątanie i wymiana darów. Zwierzętom okazywano gościnę — dokładnie taką, jaką okazuje się przybyszowi, którego chce się jeszcze zobaczyć. W ostatnim dniu pęcherze zdejmowano, niesiono na lód i spuszczano przez przerębel do wody.

Informacja jest jasna i nie potrzebuje rozwinięcia teorii. Zwierzę nie umiera na stałe — może powrócić, jeżeli zostanie odpowiednio przyjęte w domu oraz odesłane tam, skąd przyszło, co jest kluczowe dla następnego sezonu łowieckiego. Łowy opierają się na porozumieniu, nie na jednostronnym wykorzystywaniu.

Po drugiej stronie Arktyki praktykowano u Nieńców rytuał związany z reniferem, podczas gdy ludy Amuru obchodziły święto niedźwiedzia. Ajnowie odsyłali niedźwiedzie. Mimo różnic w zwierzętach, przedmiotach i ceremoniach, wszystkie te grupy zgadzały się co do konieczności oddania części zdobyczy dla zapewnienia pomyślnych łowów.

Na czym to stoiMaski wykonywane na jedno wykonanie i po nim niszczone lub porzucane; forma z przekrzywioną albo rozciętą twarzą, kręgiem oznaczającym przejście, doczepionymi dłońmi bez kciuka, piórami i figurkami zwierząt na obręczach; przedstawianie zdarzenia z opowieści lub widzenia, nie postaci; skup przez handlarzy i misjonarzy od końca XIX wieku; duże partie na rynku nowojorskim i paryskim w latach trzydziestych i czterdziestych; dzisiejsze wyjazdy rzeźbiarzy do muzeów.

Yup'ickie maski tworzono na konkretne wykonanie, kierując się wskazówkami osoby prowadzącej obrzęd. Po ceremonii niszczono je lub pozostawiano na zewnątrz, nie przeznaczając do dalszego przechowywania; były jednorazowym narzędziem jak deklamowany tekst czy ślad na śniegu.

Forma jest niepodobna do niczego innego: twarz przekrzywiona albo rozcięta, otoczona kręgiem oznaczającym przejście między światami, z doczepionymi dłońmi bez kciuka, piórami i drewnianymi figurkami zwierząt na obręczach. Maska pokazuje zwykle konkretne zdarzenie z opowieści albo z widzenia, nie postać.

Od końca dziewiętnastego wieku maski skupowali handlarze i misjonarze, a w latach trzydziestych i czterdziestych dwudziestego wieku duże partie tych masek trafiły na rynek nowojorski i paryski. Kupowali je tam artyści szukający formy poza tradycją europejską; kilka z nich wisiało w pracowniach ludzi, których nazwiska zna dziś każdy podręcznik malarstwa.

Rachunek ma dwie strony i atlas wypisuje obie. Maski ocalały dlatego, że je wywieziono — i wywieziono je dlatego, że przestano ich robić, bo obrzęd tłumiono. Dziś rzeźbiarze z delty jeżdżą oglądać je do muzeów w Nowym Jorku i Berlinie, żeby nauczyć się rzemiosła własnych pradziadków z przedmiotów, które ci pradziadkowie kazali zniszczyć.