Zanim postawi się tablicę, trzeba rozstrzygnąć, od którego momentu ją liczyć. Chwila zdarzenia sama tego nie wyznacza: potrzebne jest przypisanie jej okresu w cyklu, a to przypisanie zależy od przyjętej metody układania okresów. Jedna metoda przesuwa początek do najbliższego przełomu solarnego, druga rozdziela nadmiar dni na osobne wstawki. Dla tej samej godziny obie potrafią wskazać inny okres, a więc i inną tablicę. Nie ma tu rozstrzygnięcia, które wszyscy praktykujący uznają za jedyne poprawne; są dwa poważne warianty i długi spór o to, który lepiej trzyma się kalendarza słonecznego. Kalkulator musiałby wybrać jeden i przemilczeć, że wybrał.

Szkoły tej metody dzieli nie tylko interpretacja, ale sama konstrukcja tablicy. Różny bywa skład ósemki duchów i kolejność, w jakiej się je rozstawia. Różnie traktuje się pałac środkowy: jedni zostawiają go pustym, inni przenoszą jego zawartość do pałacu sąsiedniego, i od tego zależy, co w ogóle da się w środku przeczytać. Osobną sprawą jest wybór układu: godzinowy, dzienny i jeszcze inne bywają używane do innych pytań. Dwóch nauczycieli może więc dla tej samej chwili postawić dwie różne tablice i każdy z nich ma za sobą własną, spójną tradycję. Program musiałby zdecydować za czytelnika, w której z nich go osadza.

Czytania tablicy uczy się latami i zwykle przy nauczycielu, bo reguł nie da się rozłożyć na listę warunków. Znaczenie ma pytanie, z którym się do tablicy podchodzi, bo od niego zależy, który pałac jest w ogóle właściwy. Znaczenie ma też, co pytający już wie o swojej sytuacji i co zamierza z odpowiedzią zrobić. Pojedyncza tablica bez tego wszystkiego jest siatką znaków, a nie odpowiedzią. Automat, który wypluwa gotowy rysunek i akapit wygładzonego tekstu, udaje kompetencję, której nie posiada, a przy okazji ukrywa przed czytelnikiem, ile z tej kompetencji zostało pominięte. Ta strona woli powiedzieć to wprost.